تعهـــــــــد
جگر پر زخم جان سوزست امَا بـه دل داغ د گر دارم بـرادر
اگر عالم غمی بودغم نمی بود غم مرگ پــــــدر دارم برادر !
برادر خاک عالم را به سر کن که در خون خفت علمدار قبیله
شنیدم با تکان دست می گفت : خـــــدا بـا دا نگـه دار قبیـــله
مسیحا دم خلیل آسا مزاری ! بُت و بُت خانه و بُتگرشکستی
ترا کشتند با د ستــان بستـه تو که زنجیر و آهنگر شکستی
نگاهش خشم شمشیر علی بود پیـا مش بانگ تکبیر علی بـود
به پا س یاری بی سرپرستان کلامش نهج تفسیـــرعلــی بود
الا ای پـــرچم سبـــــز شرافت الا ای رایت سرخ رهـــــا یی !
زره واماندگان بعد از تو گویند که ای درد آشنا( بابه) کجایی ؟
تمـام آرزوها رفته با تــــــــو و بـی تو از بهار آوازه نــایـد
قبیـله ما ند و پا ییزمکـــــــرر الهـــی بـی تو فصل تازه ناید !
شهیدان دسته دسته صف کشیده که مهمان عـزیـزی دارد امشب
گلـی از جنس خورشید معطـر بهشت از آسمان می بارد امشب
یتیمـــی بـد ترین درد ست امــا بخواب آسوده بابه مـــا نمُردیم
رهت راه مــن و راه قبیــــــله قسم برخـون پاکت تـــا نمُردیم
